بعضی وقتها دلت می گیره

بعضی وقتها دلت می گیره یه حس خاصی داری ، اشکات راحت میآن پائین به قول استاد امین تارخ دنبال بهونه می گردی خودت رو بزنی به صحرای کربلا...

با خدا حرف می زنی ....!

حرف ، حرف ، از یه جای دیگه شروع می کنی می رسی به یه جای دیگه ...

خدا فقط و فقط و فقط سکوت می کنه...

ناراحت می شی!!!!!

یه لحظه همه چیزو فراموش می کنی ، طلبکار میشی....

فریاد می زنی خدایا مگه من با تو حرف نمی زنم پس چرا جوابمو نمیدی... می دونم گناهکارم.... می دونم....

اما بنده ی توام !؟

باز هم کم طاقتی می کنی...

با یه آهی می گی خدایا حق داری ؟

یک آن سکوت خاصی (معروف به سکوت مرگ) همه جا رو فرا می گیره ...!

یه دفعه باد پرده اتاقت رو به بازی در میاره ...

خداست ، میگه :

بنده ی من ...

به احترام حرف زدنت سکوت کردم و به تمام کائنات دستور دادم که سراپا به حرفات توجه کنند ، ادامه بده ....

اما تو همین لحظه گوشیت زنگ میخوره و تو دوباره درگیر روزمرگیهای خودت میشی ...